کارهائی که سبب طول عمر یا سبب فنا و نابودی می شود

امام صادق (ع) فرمود: پدرم همیشه می فرمود پناه به خدا می برم از گناهانی که تعجیل در فناء و نابودی می کند، و اجل ها را نزدیک می کند، و خانه ها را خالی می کند، و آن عبارت است از:

1- قطع رحم

2- عاق والدین

3- ترک احسان

و چند چیز است که سبب طول عمر می شود:

1- دعا نمودن است ، بخصوص دعاء دیگران در حق انسان و دعاء والدین در حق فرزندان.

2- صدقه دادن است، که هفتاد نوع بلا را دور می کند که یکی از آنها(میتة السوء) است، یعنی بد مُردن که مصداق بد مُردن، جوان مرگ شدن و سکته نمودن است. 

3- صله ی رحم و احسان به خلق نمودن است. که امام صادق (ع) فرمود: کسانی که به وسیله ی احسان و نیکی ادامه حیات می دهند بیشتراند از کسانی که به وسیله ی عمرشان زندگی می کنند.

و صله ی رحم، عمر سه ساله را تبدیل به سی سال می کند و برعکس آن، ترک صله ی رحم عمر سی ساله را تبدیل به سه سال می کند.

و امام سجاد (ع) فرمود: گناهانی که باعث فنا و نابودی می شود:

1- قطع صله ی رحم است.

2- قسم دروغ و گفتار دروغ است.

3- زنا است.

4- بستن راه و سدّ طریق است.

5- ادعای امامت ناحق است.

و پیغمبر(ص) فرمود: مؤمن به هر مرگی می میرد و به هر بلیه ای مبتلی می شود اما خودکشی نمی کند.
و فرمود : مرگ ناگهانی تخفیف است برای مؤمن و شدت است بر کافر.
و فرمود: تب، قاصد مرگ است و مرگ زندان خداست در روی زمین و حرارت تب از جهنم است و این تب نصیب مؤمن است از آتش.
و قبل از زمان حضرت ابراهیم(ع) ، مردم بدون علت و ناگهان می مُردند. حضرت ابراهیم(ع) عرض نمود خدایا علتی برای مُردن قرار بده که هم میّت اجر ببرد و هم بستگانش تسلی پیدا کنند و صابر گردند، پس خداوند اجابت فرمود: دعای حضرت ابراهیم(ع) را و هر کسی را به سببی از این عالم می برد.

منبع: کتاب سرگذشت روح از ابتدای خلقت تا قیامت

آیا کسی می داند چه موقعی می میرد؟

هیچ کسی از آینده و سرنوشت خود آگاهی ندارد مگر اینکه، امام معصوم باشد که اطلاع بر همه چیز دارد و حتی علم و آگاهی به اجل خود و اجل دیگران دارد،و اصلأ آن امامی که چنین آگاهی را نداشته باشد، او امام نیست.

و امام صادق (ع) فرمود: آن مرگی که از آن فرار می کنید شما را ملاقات می کند،
و فرمود چنان شمارش می کند عمرتان را که سال و ماه و روز و ساعت و حتی نفس نفس شما را می شمارد، و آنگاه که اجل انسان فرا رسید لحظه ای جلو و عقب ندارد چنانچه خدای متعال می فرماید: «آیه 34 سوره ی اعراف».
راوی می گوید: به امام هشتم گفتم : آیا امام می داند کی میمیرد؟ فرمود: آری، 
 گفتم: آن موقعی که یحیی بن خالد برای پدرت موسی بن جعفر رطب مسموم آورد، می دانست مسموم است و تناول نمود. فرمود: قبل از آن می دانست ولکن در آن لحظه خدا فراموشی به قلبش می اندازد، تا اینکه مقدرات الهی جاری شود.
وبعضی از اولیاء الله از زمان مرگشان با خبر می شوند، و چه بسا در خواب به آنها می گویند که در فلان وقت اجلشان می رسد.
و حتی سلمان و ابی ذرها، علم بلایا و منایا داشتند، یعنی از بلاهائی که بر افراد وارد میشده خبر می دانند، و موقع مرگ افراد را هم می دانستند.

پس بنابراین معنای آیه که می فرماید کسی نمی داند که فردا چه بر سرش می آید، ائمه استثناء هستند، و می شود گفت که سلمان و ابی ذرها هم استثناء هستند، و احتمال دارد معنای آیه این باشد که مردم عادی، لحظه دقیق آن را نمی دانند.

منبع: کتاب سرگذشت روح از ابتدای خلقت تا قیامت