بعد از آنکه روح از بدن مفارقت کرد ، منتقل به قالب دیگری می شود ، و آن قالب دیگر طبق بعضی از روایات در قالب پرنده ی لطیفی است ،و طبق بعضی از روایات دیگر، در قالب مثالی و همگون بدن اول قرار می گیرد،
و امام صادق(ع) فرمود: آنگاه که خدای متعال قبض روح نمود ، آن روح در قالبی قرار می گیرد همانند قالبش در دنیا و می خورند و می آشامند،
 و روح مرده ی دیگری که بر آنها وارد می شود او را به همان قیافه ای که در دنیا می دیدند می شناسند.
و راوی به امام صادق(ع) عرض نمود ، فدایت شوم ، مردم می گویند: ارواح مؤمنین در سنگدان پرنده ی سبز رنگی اطراف عرش قرار دارند ، فرمود: نه، این چنین نیست ، و مؤمن نزد خدا کریم تر از آن است که روحش در سنگدان پرنده ای قرار داده شود ، بلکه روحش در بدنی است همانند بدنشان.
و این روح اگر صاحبش مؤمن باشد در بهشت دنیایی متنعّم است ، و بهشت دنیا وادی السلام است ، و اگر صاحب این روح کافر باشد ، در جهنم دنیایی معذب است تا اینکه قیامت بر پا شود ، و جهنم دنیا ، وادی برهوت است ،
و از موسی بن جعفر(ع) سؤال نمودند ، آیا میّت به زیارت اهل و عیالش می رود؟
فرمود: آری موقع غروب آفتاب.
راوی پرسید: چند وقت یکبار می رود؟
حضرت فرمود: جمعه به جمعه و ماه به ماه ، و سال به سال ، به مقدار جایگاه و منزلت او بستگی دارد « یعنی آزاد نیست که هرگاه اراده نمود به دیدن اهل و عیالش برود».

راوی سؤال می کند: به چه صورتی سرکشی می کند؟

فرمود: به صورت پرنده ی لطیفی بر روی دیوار خانه می آید، و به آنها نگاه می کند ، پس اگر خانواده اش را به خیر و خوبی دید خوشحال می شود ، و اگر آنها را ناراحت و محتاج و محزون دید ، او هم غصه دار می شود.

و در روایت دیگری امام صادق(ع) فرمود: هیچ مؤمن و کافری نیست مگر اینکه موقع زوال ظهر سرکشی می کند از خانواده اش، اگر آنها را مشغول طاعت خدا دید ، حمد خدا را بجا می آورد ، و اگر کافر بود و دید خانواده اش مشغول اعمال صالحه شده اند ، حسرت می خورد بر اعمال آنها.

منبع: کتاب سرگذشت روح از ابتدای خلقت تا قیامت