امام صادق(ع) فرمود: ابن کوّاء آمد خدمت امیرالمؤمنین(ع) و گفت: یا امیرالمؤمنین این آیه شریفه که می فرماید: در اعراف مردانی هستند که همه ی افراد را از چهره هایشان می شناسند(اعراف/46) ، معنای این آیه چیست؟

قبل از آنکه جواب حضرت را بگویم ، باید اعراف را توضیح دهم ،

شیخ صدوق(رحمة الله) در اعتقادات می فرماید: اعراف دیواری است بین بهشت و جهنم،

و شیخ مفید(رحمة الله) می فرماید: اعراف کوهی است بین بهشت و جهنم ،

و بالاخره اعراف جائی است که نه جزء بهشت محسوب می شود ، و نه جزء جهنم ، و کسانی در آنجا ساکن می شوند ،
امیرالمؤمنین(ع) در جواب ابن کوّاء فرمود: ما در اعراف قرار می گیریم ، و همه ی یارانمان را با چهره می شناسیم،
و فرمود: اعراف ما هستیم ، و کسی داخل بهشت نمی شود مگر اینکه ما را بشناسد ، و ماهم او را بشناسیم.
و در اعراف پیغمبر(ص) و امیرالمؤمنین(ع) و ائمه معصومین حضور دارند ، و اصحاب بهشت و جهنم را شناسائی می کنند ،

و در حدیث آمده است که طائفه ای از مخلوقات خدا در اعراف سکونت دارند و آنها کسانی هستند که نه مستحق بهشت اند ، و نه مستحق آتش ، در حالی که امید شفاعت دارند ،

و اعراف جای کسانی است که دارای تکلیف نبوده اند ، تا اینکه با عملشان مستحق بهشت یا جهنم باشند ، مانند مجانین و دیوانگان.

و در تفسیر قمی از موسی بن جعفر (ع) سؤال شده است از مؤمنین اجنه ، که آیا آنها وارد بهشت می شوند یا نه؟

فرمود : نه ولکن بین بهشت و جهنم مکانهائی است که مؤمنین اجنه و فساق شیعه در آنجا قرار می گیرند.
و در بصائر از امام باقر(ع) در تفسیر آیه ی :«وَعَلی الأعرافِ رجال» آمده است ، که اعراف راهی است بین بهشت و جهنم پس آن کسانی را که ائمه(ع) شفاعت کنند از مؤمنین گنهکار ، نجات پیدا می کنند ، و آن کسانی را که شفاعت نکنند در آتش سقوط می کنند.

منبع: کتاب سرگذشت روح از ابتدای خلقت تا قیامت